Մեր բլոգը վերադառնում է իր հին գետը, nostalgie և իհարկե, անհասկանալի ռաբիզ մտածելակերպ

Հենց նոր դրեցի սկսեցի նայել մեր հին պոստերը՝ էհհ.. ինքան ենք փոխվել, ինչքան ենք աճել ու ակամայից մտքից մեջ հնչեց այս երգը՝ ( կարող եք վայելել այս կատարումը պոստը կարդալու ընթացքում :-) )

Լավ դա մի կողմ, քանի որ խոսքը գնաց Խուլիո Իգլեսիասի մասին ուզում եմ ասեմ, որ շատ ծանոթ չեմ իր ստեղծագործությունների հետ, բայց համարում եմ նրան 20-րդ դարի քիչ թե շատ հաջողված կատարողներից մեկը... Բայց  շատ ցավալի ա, որ հիմիկվա տապոռ դեմքով մալալետկաները չանաչում են էն էշի տղա էնրիկե իգլեսիասին (որ ուղիղ նայես. ես անվանեցի էշ Խուլիոյին, բայց դա հայկական արտահայտություն է և վիրավորում է ոչ թե հորը, այլ ուղիղ այն մարդուն, ում ուղղված է), իսկ Խուլիոյին՝ ոչ ... Ախր հերը էնրիկեյին ծալած ունի, բայց դե ոնց կլինի... Պապսան ու անմակարդակությունը միշտ ավելի տարածված ա եղել, քանի որ անկիրթները գերակշռում են հասարակությունում (հիմա որ վապշե... Երիտասարդների կիրթ մասը երևի կազմում են ընդհանուր երիտասարդության մոտ 10-15%-ը, եթե ոչ պակաս...):
Լավ շատ շեղվեցինք... Հա, ուզում էի ասեի որ я горжусь нами... Երբ որ նոր էինք ստեղծում էս բլոգը, մենք չէինք էլ կարող երազել, որ մեզ էսքան մարդ կկարդա ու սրտանց կհետևի: Մտածում էինք, որ ազատ ժամանակ մի-երկու բան գրենք, մեր ընգերներից մի հինգ հոգի կկրադա, հետո կքննարկենք իրար հետ, կծիծաղենք... Բայց արի ու տես որ ահագին ընթերցող ունենք ու իրենցից շատերը շատ հավատարիմ են մեզ մնացել. հավատարիմ ասելով ի նկատի ունեմ, որ ընկնում ենք մեր գործերով (ես դասերով, տարբեր պրոյեկտներով, երաժշտություն գրելով, Նորոն՝ գրականության ոլորտում ա զբաղվում) ու ասենք մոտ 2-3 շաբաթից ավել դավաճանաբար բան չենք գրում, մեկ է այդ մարդիկ սպասում են մեր նոր գրառման: Ու բլոգեռին հենց դա ա ուժ տալիս: Ուզում եմ բոլոր այդ անձնավորթյուններին շնորհակալություն հայտնել՝ ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈ՜ՒՆ: Նաև շատ հաճելի ա, որ մեր բլոգից ոգեշնչված շատերը բացեցին իրենց սեփականները: Նրանցից շատերը արեցին 1-2 գրառում, այնուհետև մի կողմ գցեցին էտ գործը, մյուսները սկսեցին շատ լուրջ զբաղվել դրանով: Բայց եղան դեպքեր, որ ահագին հաջող բլոգներ կերտվեցին ու աշխատում են մինչև հիմա...
Ասեմ, որ բլոգի հետ կատարվել են և դրական բաներ, և բացասական: Ուզում եմ նաև խոսել իմ անձնական (ինչպես նաև Նորոյի) վերաբերմունքի մասին դեպի բլոգը: Ասեմ, որ ես իսկապես շոյվում եմ, երբ որ բացում եմ բլոգի վիճակագրությունը ու տեսնում եմ, որ ասենք այս օրը մեզ կարդացել են մոտ 400-500 հոգի, բայց միևնույն ժամանակ ես թքած ունեմ, թե մեզ կկարդա մեկ հոգի, թե մեկ միլիոն, ես ժողովրդի լեզվով ասած. քյար չունեմ դրա մեջ... Մեր նպատակը ի սկզբանե մեր կարծիքներով, մեր ստեղծագործություններով կիսվելն էր... Ինչու չե ուզում էինք փոխել մեր ազգի մենտալիտետի որոշ՝ կներեք արտահայտությանս համար, անասուն տարրերը... Սկզբից շատ լավ էր ամենինչ ընթանում (չնայած հիմա էլ), գրում էինք անմակարդակ ռաբիզության մասին, քննադատում էինք իրենց մտածելակերպը և ընդհանրապես գրում էինք առօրեայի մասին, բայց սատիրական ոճով... Հետո մի տեսալ շեղվեցինք մեր ճանապարհից, բայց ես խոսք եմ տալիս որ վերադառնալու եմ հին գետը, այն գետը որտեղից սկիզբ էինք առել ու անելու եմ այն ամենը որ գոնե մի քիչ, թեկուզ շատ չնչին կերպով ազդեմ մարդկանց վրա (լավ իմաստով), փորձեմ հասկացնել, որ պետք է մի քիչ գիրք կարդալ, զբաղվել ինքնակրթությամբ, լսել որակյալ երաժշտություն, ինչու չե նաև լավ ֆիլմեր դիտել... Ախր ամեն ինչ գալիս ա կրթված լինելուց և լավ ճաշակ ունենալուց, չնայած որ սրանք փոխկապակցված բաներ են, ասենք կրթված ռաբիզներ շատ ու շատ քիչ են ահնդիպում... (կրթված լինելը ինչ-որ տեղ հասկանում են որպես՝ դպրոցում լավ սովորած՝ ասենք մաթեմ լավ գիտի, կենսաբ լավ գիտի, չե, դա չե, սակայն ինչ-որ տեղ այո)... Ճիշտ է ռաբիզների մեջ էլ կան ոսկի տղեք, բայց իրենք ինչու են ռաբիզ լսում, որովհետև էտ գիտեն մենակ՝ հեռուստացույցով էտ ա, ռադիոյով էտ ա, դրսում էտ ա... Ես մի տղա գիտեմ, որ ինքը հիմա լսում ա ասենք Led Zeppelin, Pink Floyd, նորերից System of a Down ը այլն, բայց ինքը էն ժամանակ լսում էր ռաբիզ: Ու ինքը հիմա խոստովանում ա, որ անչափ շնորհակալ ա էն մարդուց, որ իրեն ռոք եչաժշտության <<տեղը>> ցույց տվեց... Ախր դժվար չի մի պահ մոռանաս վլեյի թուրքաարաբազիբիլական կլկլոցը ու դնես վայելես ասենք The Doors-ի Roadhouse Blues-ը... Չնայած դժվար ա երևի... Հետո էլ ասում են հայկական եմ ուզում լսել, էտ (ոնցոր իրանք են ասում) ամերիկանսկիյ բաները չեմ սիրում... Է հա, չես սիրում գնա Մեսչյան, Հախվերդյան, Բամբիռ, Որդան Կարմիր լսի... Ինչ անպայման ա երգի մեջ թուրքաարաբական պոռնո հիշեցնող ձայների էլեմենտներ լինեն... Ախր պետք ա ամաչեք, որ լսում եք ու ինչու չե վայելում եք էն ազգի անմակարդակ մշակույթը, որը կոտորել է մեկ ու կես միլիոնից ավել մարդ քո ժողովրդից... Ու էլ չլսեմ ասեք, որ երաժշտությունը կապ չունի ազգի հետ, եսիմ-ինչ: Ես գոնե քչից-շատից հարգում եմ են քյառթուներին, որ ասենք լսում են են շախով-շուխով, դհոլ-զուռնայով երգերը, էն հայական կոկորդային ոկալը, բայց որ չեն լսում արմենչիգ կամ նման ինֆանտիլ կատարողների, որոնց գլխավոր նպատակը, կներեք արտահայտությանս համար՝ քա*ել մարդկանց ճաշակների վրան է ... Կանգնում եք ասում եք, <<Մենք հայերս....>>, արա մի հատ լսածիդ նայի նոր դուս տուր... Ես ամաչում եմ, երբ որ օտարերկրացին (նու, հիմնականում զբոսաշրջիկ) անցնում ա ասենք հյուսիսային պողոտայով ու տենում ա մեր հիմիկվա քյառթերի (ես խոսում եմ մեծամասնության մասին) կեցվածքը: Շատ եմ լսել (ես 5 լեզվի եմ տիրապետում), թե ինչ ա էդ օտարերկրացին ասում իր կողքինին՝ անգլերենում մի հատ շատ լավ բառ կա, որ կբնութագրի իրենց ասածը մեկ բառով՝ facepalm (եթե չեք իմանում էս բառի նշանակությունը փնտրեք գուգլում, կբացեք նրաները ու կհասկանաք)... Ախր հենց իրանք են ստեղ-ընդեղ ասում՝ <<Մենք շատ խելացի ենք...>> արա ոնց ես դու խելացի, որ IQ-դ 40-ի շեմը չի անցնում (չնայած դժվար, թե իմանան IQ ինչ ա)... Մի հատ ռուս տուրիստ հարցնում ա քյառթին <<где Опера?>> (շատ պրիմիտիվ էր) սրանք չեն հասկանում սկսում են <<մայա տվայա նե պանյած...>>: Մարդկանց գիտեմ, որ ռուսերենը ադնակասնիկով (1000 ներողություն էս պիղծ սայտի անունը գրելու համար) են սովորել... Արա ինչ ամոթ ա...
Էհհ... Ինչից սկսեցինք, ուր հասանք... Մի խոսքով կարդացեք մեզ, տարածեք մեր խոսքը, եթե ձեզ այն դուր է գալիս և համարում եք, որ ճիշտ է, մեկնաբանեք, եթե ուզում եք ինչ-որ բան ավելացնել կամ ուղղել, առաջարկել կամ պարզապես հայտնել ձեր կարծիքը... Շնորհակալություն ուշադրության համար...


Հ.Գ. Չեմ կարողանում էս պոստին անուն որոշել...

Արա ոնց եմ ես զզվում ոմն մեկից

Մեմ. Կճեպը Նորոգոռասի մասին

Նորոգոռասը բլոգ չի, Նորոգոռասը սուրբ օջախ ա

Վերածննդի դարաշրջան ՆորոԳոռաս քաղաքակրթության մեջ

Ինչպես հաճախ սիրում էր կրկնել ՀՀ գլխավոր ՆորոԳոռասը` լավ է լինել կույր, քան լինել վատ բլոգեր: Այսօրվանից սկսվում է ՆորոԳոռասի վերածնուննդը: Ուղղակի պետք եղավ որոշ ժամանակ, որ մենք գտնենք մեր իրական ուղղին այս ասպարեզում: Ռսի ասած ուշ լինի նուշ լինի, ոչ թե շուտ լինի Բուշ լինի:
 Եվ որպես ապացույց Ձեզ` հարգելի ընթերցող, նվիրում եմ տողերն այս չնաշխարհիկ:
Մեզ հնարավոր չէ տեղավոել տողերում, կամ երգերի մեգաբայթներում: Մեզ դուր չի գալիս վանդակավոր տետրը, վանդակավոր ամենինչը, անգամ զեբրը: Միտքը առաջ է ընկնում մեզնից, մենք շատ ժամանակ անկարող ենք բառերով ներկայացնել մեր մտածածը: Երազանքը մեր միակն է իմանալ ամենինչ, մենք չենք ուզում լինել հավերժ մեր մարմնով, մեր էներգիայի 90%-ը գնում է ուղեղը մատակարարելու համար և ուստի մենք ուզում ենք լինել հավերժ մեր մտքերով: Շատերի համար երևի սա կթվա ինչ-որ մի պարծենկոտի խոսք, բայց ասում եմ այն ինչ մտածում եմ: Եվ վերածննդի կապակցությամբ ուզում եմ տեղադրել ՆորոԳոռասական ոճի մի պատմվածքից հատված...

                                                         

                                                       Ուրեմն

Ուրեմն լինումա մի հատ ամերիկյան քաղաք, ասենք Սակրամենտո: Նայեք ես ոնց եմ պատկերացնում էտ քաղաքը.

Փոքր քաղաք, այսինքն մոտավորապես 2 Երևանի չափ, 20 Վանաձորի և գիտնականները մինչև հիմա փորձում են պարզել, թե քանի անգամ է այդ քաղաքը մեծ Արթիկից: Քաղաքը նման է լինում մի մեծ ընտանիքի, այ մոտավորապես այ էսքան, հա լավ դու էլ սարքիր Նյու Յորք էտքան չէ, մոտավորապես քո պատկերացրածի կեսի, կամ կարողա կեսի կեսի չափով, նայած քո երևակայության սահմաններին: Հա տները   երկուսից երեք հարկանի, դեմը մի հատ գարաժ, ու մի տաս մետր անպայման գազոնա լինում, որ ամեն օր պարտադիր մի հատ հաստափոր և հասահետույք գյադա հելնում հնձումա, եթե տունը չունեք հաստափոր և հաստահետույք (թե ասա ինչ հաստահետույք, հաստաոռ) ապա կարող եք օգտագործել մի հատ շատ մուսկուլներով բանվոր, որը ոչ միայն կհնձի ձեր գազոնը, այլ նաև ձեր տան բոլոր կանանց անխտիր Սեսիլիա տատիկից (65 տարեկան) մինչև Ջենի թոռնիկը(15 տարեկան): Հա լավ շատ շեղվեցի անցնեմ առաջ:

Այդ քաղաքում անպայման պետք է լինեն հայտնի տեղեր, ասենք մի հատ մեծ հրապարակ, որտեղ ջահելները պետք է հավաքվեն ամեն օր ժամը 21:00: Մյուս հայտնի տեղը ասենք կինոթատրոնն է, որտեղ վաղուց հայեր չեն եղել, որովհետև հաստատ բոլոր հայերը ունեն տնային կինոթատրոններ(домашний кинотеатр մեր մեջ ասած), որոնց չափսերը և որակը մի 100 անգամ ավելի լավն են քան կինոթատրոնինը, բայց դու հլը փորձի 100 դոլլար փող ուզես.

- Մաման չի աշխատում, պապան չի աշխատում, պապիին տվել ենք սարքելու, տատին զալոգա, հոպարին բրդելով ենք խոդի գցում, տունը ձեռներիցս առան, էն բառադի քեռիդ էլ (էտի անպայման լինումա, բառադի քեռի) սաղ երեխեքին կրվելա:

- Լաղ, բա ինչով կարամ օգնեմ, մոտս մի 10000 դոլլար փող կա ուղարկեմ մի բան արեք գոնե էրեխեքին հետ բերեք:

Տո դե ասա դու որ էտ վիճակում լինեիր հիմա ոնց էիր էտ I phone 4-ով զանգում ու խոսալու ընթացքում ասում մի րոպե Chivas Regal-իցս մի կում անեմ: Կամ դու արա, որ 10000 դոլլար փող ունես ինչ ես անկապ փող ուզում: Լավ չխորանանք թե չէ կգժվենք:

Այնտեղի երրորդ հայտնի տեղը դա անպայման պետք է լինի մի հատ խորովածանոց, ասենք <<Խչոյի մոտ>>, որտեղի հիմնական այցելուները պիտի լինեն չինացիները ու ուրիշ ազգերը, հայերը չէ, որովհետև հայերի 90 %-ը կամ աշխատում են այդտեղ, կամ գիտեն, որ կռիսի մսիցա ու չեն գնում: Ի միջի այլոց էտ <<Խչոյի մոտ>> ռեստորանը Վզգոյիննա լինում:

Հա էլ ինչ պիտի ունենար քաղաքը, հա լեգենդներ: Հա ստեղի լեգենդ էր համարվում Bob-ը, որը կարողանում էր մի րոպեում քանդել 300 կայք ու որ ամենակարևորն է, նա կարողանում էր ձրի պոռնո քաշել:

Մյուս լեգենդը անպայման պիտի լինի մաֆիոզ, եթե իտալացիյա անունը Al Capone պիտի լինի, եթե հայա ուրեմն անունը պիտի Գասպար լինի, բայց ածականը էլի Al Capone, բայց ով հետը մոտիկա մեկա կյաժա ասում: Էս մաֆիոզը ընդհանուր առմամբ ենքան էլ մաֆիոզություն չի անում, ուղղակի տենցա ցույց տալիս:

Հա երրորդ լեգենդը լինումա Սինդի անունով մի հատ աղջիկ, որին սիրում են քաղաքի բոլոր տղաները: Սենց սիրուն կյաժ մազերով, չնայած մի րոպե ով ոնց ուզումա էտ աղջիկը հենց ըտենցա, թողնում եմ ձեր երևակայությանը, բայց նայեք հանկարծ չորրորդ ռազմերից չանցնի ձեր երևակայությունը, ետքան տեղ չկա: Էս Սինդին էլ սիրումա ամենաանկապ գյադուն, որից սաղ զզվում են, բայց չի ամուսնանում իրա հետ, որովհետև մյուս ուզողները նախանձից կսպանեն էտ գյադուն: Սինդիի մոր անունն էլա Սինդի լինում, ինքն էլ իրանց ժամանակների Սինդին էր էլի:

Ասենք ոնց որ ցանկացած սովետական քաղաքում անպայման լինում են ստանդարտ անուններով փողոցներ: Եթե սովետում դա ասենք Շինարարների փողոցն է լինում, ապա այնտեղ դա Ազատության փողոցն է:

Քանի որ մեզ հետաքրքրում են քաղաքի հայերը, ուրեմն մենք պիտի ամբողջ քաղաքը ուսումնասիրենք, որովհետև նենց բան չկա, որ հայերը մեջը չլինեն, նենց բիզնես չկա, որ հայերը մեջը չլինեն, նենց քաք չկա, որ հայերը մեջը մինչև գլուխը չլինեն: Վերջիվերջո հիշենք մեծ փիլիսոփա Վազգուշ տատիկի խոսքերը`

Սաղ էլ հայ են, ուղղակի պրիզնատ չեն գալիս:

Ապացույց: Նոյը իջելա Արարատի գագաթին ու վերջ, եսիմ թե, կասկածող եմ ման գալիս պոչկեքը հանեմ, ծախեմ:

Մեր պատմությունը վերաբերում է մի պարզ, հասարակ, հայկական ընտանիքի, որը վաղուց է ինչ բնակվում է Սակրամենտոյում:

Շաբլոնը պահպանելու համար, լինումա չի լինում մի հատ գյադա, անունը ասենք` Մասիս: Ինքը ունենումա հեր, հոր կնիկ, վատ տրամադրություն, ընկերուհի, սիրած աղջիկ ու երազանք:

ՆորոԳոռասական առաջին գիրքը

Նոր Այր << Չկարդաս >> արդեն վաճառքում, կարող եք գնել Գրքերի աշխարհ գրախանութում:

60-ից ավել բանաստեղծություններ, մեկ պատ,վածք և ՆորոԳոռասի լավագույն գրառումները:

ՆորոԳոռասկան նուրբ հումոր ու կոշտ քննադատություն:

Չկարդաս

Մի կարդա այս տողերը,

Եթե չես ուզում տեսնել ,

Տեսնել իմ անկումները,

Ես չեի ուզում սա գրել,

Բայց բազմաթիվ են անկյունները,

Որոնք արդեն շատ են սրվել:

նախ

Դու էլ ինձ չնայես, նորից,

Լուրջ, հանկարծ չփորձես,

Լավ բան մի սպասիր ստորից,

Որը երգը քո հետ փոխեց...

հետո

Ես այնքան էլ վատը չեմ,

Դու ես մեղավոր հաստատ,

Չնայած եսիմ, պիտի մտածեմ,

Ես տկար եմ, ահավոր աղքատ,

Դու գուցե արժանի ես լավին,

Չնայած լավն ու վատը

Ով է տարբերում այն պահին,

Երբ սիրում է անհատը

Չի ունենում մտքեր այդ ժամին:

չնայած

Չնայած ինչ սեր, ինչ բան,

Կա արդյոք չկա դա

Զգացմունք է, թե մոդա:

Պետք է չէ բառը ունենա

Բացատրություն, կամ

Միգուցե դրա նման մի բան

թե

(Ինչ թե, էս խի գրեցի)

Սեր կա տիեզերական,

Լավ էլի, էս ինչ տուֆտեցի,

Միգուցե տարբեր տեսակներ կան:

Եթե կան էլ, մերը ուրիշա,

Չնայած ինչ մեր, իմը

Էս լռիվ աստծո պատիժա,

Ավելի լավա շունը, էն հավատարիմը:

վերջում

Դե վերջում ինչ ասեմ

Ինչ են ասում վերջում,

Հաջող երևի կասեն,

Չնայած նայած վերջում:

Կամ միգուցե էլի կսպասեն,

Որ մի բան փոխվի կյանքում,

Իսկ ես գիտեմ ինչ կասեմ,

Ես իմը ասել եմ վերնագրում

Չկարդաս այս տողերը,

Ես սրանք գժված եմ գրում

Պիտի ջարդեմ քո ողերը

Քո նմանները ապրել չեն կարում:

Գինը 1450 դրամ.

Սիրու՞մ ես բլոգներ, համեցիր ՆորոԳոռաս